Kamery
Mapa serwisu
RSS
BIP
Stan jakości powietrza|Warunki pogodowe
Edukacja

Szkoła Podstawowa im. Józefa Wybickiego w Janówku

adres: Janówek, ul. Dworcowa 5

tel: 22 775 52 23

e-mail: szkolajanowek@wp.pl

Dyrektor: Katarzyna Zabijak


                               Historia  szkoły

Szkoła Podstawowa w Janówku, jak podają najstarsi mieszkańcy, a szczególnie Pan Władysław, istniała już na przełomie XVIII i XIX wieku, a znajdowała się we wschodniej części wsi, gdzie później była agronomówka. Ponieważ nasza miejscowość  należała do zaboru rosyjskiego, szkoła do której uczęszczał dziadek Józef i ojciec Jakub Sobolewscy była szkołą rosyjską 4-klasową, a jej kierownikiem był Pan Kapuściński. W takiej formie funkcjonowała prawdopodobnie do 1918, czyli odzyskania niepodległości.

Na terenie wsi Góra, znajdującej się na wzniesieniu nad Jeziorem Górskim, należącej w XIX wieku do „Dóbr Rządowych Góra” także istniała szkoła początkowa. Szkoła ta wraz ze wsią Góra została przeniesiona w sąsiedztwo Janówka, połączona ze szkołą w Janówku i  umieszczona w budynku zakupionym od Wacława Pruszczyńskiego– mieszkańca Góry. Był to podobno bardzo stary drewniany budynek, który zaadaptowano na sale lekcyjne dla uczniów. Szkoła była 7-klasowa,  zbiorcza- uczęszczały tu dzieci z Góry, Janówka, Krubina i Okunina. Posiadała pięć oddziałów (starsze klasy były łączone), a funkcję kierownika pełnił Pan Ignacy Bieńkowski. Informacje te uzyskane są z przekazów ustnych, nie zachowały się żadne pisemne dokumenty.
        
W czasie kampanii wrześniowej w 1939 roku budynek został częściowo zniszczony, lecz władze niemieckie wyremontowały go i przeznaczyły na mieszkania dla straży granicznej (celników), strzegącej granicy między Generalną Gubernią a Prusami Wschodnimi. Budynek obmurowano z zewnątrz cegłą, dobudowano przedsionek od strony północnej, we wszystkich oknach założono okiennice. W czasie ofensywy 1945 roku, po opuszczeniu miejscowości przez Niemców, budynek zostaje w 80% zdewastowany przez uciekinierów ( brak okien, dachu, podłóg, pieców). Jednak wysiłkiem miejscowego społeczeństwa i dzięki dotacji państwowych budynek  odbudowano w 1945 roku i przystosowano do pracy oświatowej.

17 września 1945 roku rusza szkoła, nosi nazwę Publiczna Szkoła Powszechna Stopnia Podstawowego w Górze - gmina Góra, jest 7-klasowa.

Początki były bardzo trudne. Wyposażenie stanowiły zebrane od mieszkańców różnego rodzaju stoły, krzesła, taborety. Książki dla uczniów i do biblioteki to również dobrowolne darowizny mieszkańców. Nauka odbywała się w dwóch salach: jedna w budynku szkoły, druga w budynku straży pożarnej. Pracowano na dwie zmiany ze względu na dużą liczbę dzieci i młodzieży – około 200 uczniów. Do jednej klasy np. pierwszej uczęszczali uczniowie mający 7, 8, 9 a nawet 13 lat. W jednej klasie siódmej liczącej 45 uczniów była młodzież 14, 15 i 16 letnia. Tym, którzy przekroczyli już wiek szkolny umożliwiono ukończenie szkoły podstawowej poprzez zdanie egzaminu przed komisja kuratoryjną. Funkcję kierownika szkoły pełnił Pan Marian Nowakowski.

W roku szkolnym 1946/47 warunki nauki nie ulegają zmianie, natomiast dzięki subwencji Kuratorium Okręgu Szkolnego Warszawskiego zostaje wybudowany budynek gospodarczy oraz część ogrodzenia.

Rok szkolny 1947/48 przynosi kolejne zmiany w składzie grona pedagogicznego. Kierownictwo obejmuje Pan Henryk Bronowski, który tę funkcję pełni do roku 1982.

W szkole uczy się 220 uczniów, nauka odbywa się na dwie zmiany w trzech klasach lekcyjnych, zakupiono dwie szafy z przeznaczeniem bo biblioteki i kancelarii, a miejscowy stolarz zrobił część ławek szkolnych, dzięki czemu można było usunąć niepraktyczny już sprzęt. Dzięki pomocy miejscowego społeczeństwa i aktywnej postawie uczniów na czele z dyrektorem szkoły doprowadzono do porządku boisko, zniwelowano teren, zasypano pozostałe z czasów wojny bunkry, z gruzu i cegieł ułożono wokół szkoły prowizoryczny chodnik, aby w okresie wiosny i jesieni nie grzęznąć w błotnistej glinie. Dzięki nadzwyczaj ofiarnej pracy młodzieży, na kawałku ziemi ofiarowanym przez Straż Pożarną udaje się założyć ogródek szkolny. Tutejsza młodzież i całe lokalne społeczeństwo rozumiała potrzebę nauki, nadrobienia straconego czasu, zdobycia zawodu a także pomocy w odbudowie kraju i swojej okolicy (zabudowania rolników zniszczone były w 90%). W kolejnym roku rozpoczyna się akcja dożywiania dzieci, finansowana przez Powiatowy Komitet Opieki Społecznej w Aninie. Zostają wykonane kolejne ławki dla potrzeb uczniów, po raz pierwszy od zakończenia działań wojennych budynek  z zewnątrz zostaje pobielony wapnem.

W okresie jesienno-zimowym 1948 roku zostaje zorganizowany Kurs I Stopnia Przysposobienia Rolniczego dla młodzieży pozaszkolnej z okolicznych miejscowości. Trwa on kolejne dwa lata, a nauka odbywa się wieczorami. W następnym roku szkolnym z przydzielonej subwencji Inspektoratu Szkolnego zostają zakupione pomoce szkolne oraz dwie kolejne szafy, a także wykonane cztery stoliki nauczycielskie. Do roku 1949 nauka w szkole polega na zapamiętywaniu przez uczniów tego co powiedział nauczyciel a następnie odpytaniu zapamiętanych kwestii. Uczniowie nie noszą fartuszków, nie mają podręczników szkolnych ani zeszytów. Na początku czerwca 1950 roku zostaje zorganizowana kilkudniowa wycieczka krajoznawcza: Warszawa – Kraków – Wieliczka – Zakopane.     

W 1950r. Prezydium Gminnej Rady Narodowej przekazało na potrzeby szkoły dwie  sale lekcyjne w baraku, resztę zajęło organizowane wówczas przedszkole. Szkoła zwolniła jednocześnie dotychczasową izbę w lokalu Straży Pożarnej. Jesienią zostajemy obdarowani 600-tomową biblioteką przez Ministra Oświaty. W 1951 roku po raz pierwszy zaczęto pobierać opłaty na rzecz szkoły. Z tych pieniędzy zostały zakupione dwie nowe ławki, dokończono ogrodzenie boiska szkolnego oraz przebudowano i wyremontowano szkolną toaletę. W 1955 budynek szkoły zostaje częściowo ogrodzony siatką, są też wykonane u miejscowego kowala dwie furtki i brama wjazdowa, powstaje również chodnik wokół szkoły i do baraku. W 1957 z inicjatywy mieszkańców i z ich materiałów zostaje wybudowany w miejscu starego, drewnianego budynku gospodarczego nowy, murowany. Pomoc i zaangażowanie społeczeństwa jest ogromne i widoczne przez wszystkie lata wolności. Mimo trudności i odczucia własnych niedostatków mieszkańcy zawsze niosą pomoc tam, gdzie jest najbardziej potrzebna, wiedzą, że pomagają swoim dzieciom a także wnukom.

W 1958 roku zgodnie z zarządzeniem Ministra Oświaty szkoła polska staje się szkołą świecką; polecono zdjąć emblematy kultu religijnego. W tym też roku zostaje wyposażona w następną tablicę szkolną oraz część pomocy do fizyki i chemii. W ramach pomocy szkole Komitet Rodzicielski organizuje zabawy taneczne, a uzyskane pieniądze przeznacza na zakup pomocy naukowych, najpotrzebniejsze meble do klas, nagrody dla najlepszych, upominki pod choinkę dla dzieci oraz podwieczorki dla najstarszej młodzieży na zakończenie szkoły. Swój udział w zdobywaniu funduszy mają również uczniowie poprzez organizowanie występów artystycznych dla mieszkańców czy loterii fantowej. 

Lata 1960-1962 to lata zmian na lepsze. Dzięki subwencjom z Inspektoratu Oświaty szkoła otrzymuje 22 ławki szkolne, maszynę do szycia i radioodbiornik.

W szkole nauka nadal odbywa się na dwie zmiany. Każdy z nauczycieli pełni wychowawstwo w dwóch klasach: starszej i młodszej. Kierownikiem szkoły w latach 1956 -1962 był Pan Henryk Bronowski, który pełnił również funkcję wychowawcy, a także uczył historii i biologii. Języka polskiego uczyły Panie: Anna Affek i Elżbieta Zielińska. Matematyki, geografii i chemii – Pan Eugeniusz Podłucki. W 1962 roku pracę w Janówku rozpoczyna piąty nauczyciel, Pani Janina Rogulska.

W roku szkolnym 1961/62 Prezydium Powiatowej Rady Wydział Rolnictwa i Leśnictwa odbiera szkole działkę mieszczącą się we wschodniej części Janówka na budowę agronomówki, a w zamian przekazuje działkę z Państwowego Funduszu Ziemi sąsiadującą z obejściem szkoły wraz z budynkiem dawnego  POM-u z przeznaczeniem na budowę nowego gmachu szkoły. W roku 1965/66 szkoła otrzymuje ze szkoły w Wawrze trochę mebli: ławki, stoły i krzesła, pobliska Jednostka Wojskowa daruje maszynę do pisania, zaś Wydział Oświaty aparat do wyświetlania filmów.

Lata sześćdziesiąte to czas granatowych fartuszków z białym kołnierzykiem oraz niebieskiej tarczy przyszytej na lewym przedramieniu. Uczniowie piszą piórami lub drewnianymi obsadkami ze stalówką, a w ławkach i stołach znajdują się kałamarze z atramentem. Swoje przybory noszą w drewnianych piórnikach.

W latach 1965–1969 działała na naszym terenie Szkoła Przysposobienia Rolniczego, która miała za zadanie przygotować młodzież do pracy w rolnictwie. Obejmowała swym zasięgiem Wieliszew, Skrzeszew, Olszewnicę, Chotomów, Skierdy, Janówek oraz Nowy Dwór Mazowiecki. Otwarcia szkoły dokonał Inspektor Oświaty, Pan Witkowski. Ze względu na trudne warunki lokalowe nauka odbywała się w budynku wynajętym od Pana Eugeniusza Zielińskiego w Górze. Przedmioty rolnicze prowadziła Pani Z. Koźniewska, natomiast przedmioty ścisłe i ogólnokształcące nauczyciele Szkoły Podstawowej. Kierownictwo w/w placówki powierzono Panu Henrykowi Bronowskiemu.

Dzień 13 maja 1967 roku zapisał się w szczególny sposób w historii naszej szkoły i okolicy. W dniu tym uczeń z klasy pierwszej Krzysztof Lewański oraz jego kolega, uczeń klasy trzeciej Tadeusz Łuszczyński znaleźli we wsi Góra garniec z monetami pochodzącymi z XII wieku. O tym niezwykłym wydarzeniu pisała nawet „Trybuna Mazowiecka” w artykułach z dnia 16 i 17 maja 1967 roku.

Czas mija. Budynek szkoły jest już sędziwy, uczniowie uczą się w czterech salach znajdujących się w dwóch budynkach. W budynku szkolnym mieszczą się dwie sale lekcyjne i mieszkanie kierownika, w baraku następne dwie sale i pokój nauczycielski. Warunki zarówno dla uczniów jak i dla nauczycieli są bardzo trudne: „przez wszystkie lata najbardziej dokuczało uczniom i nauczycielom przerażające zimno w klasach, marzły ręce i uszy, musieliśmy siedzieć na lekcjach w paltach, czapkach i rękawiczkach.”

Coraz częściej zaczęto mówić o potrzebie budowy nowego, większego budynku szkolnego.

W związku z powyższym w 1968 roku z inicjatywy władz gminnych i oświatowych przystąpiono do jego budowy. Był to bardzo trudny okres na tworzenie nowych inwestycji, ale nadzieja poprawy warunków pracy i nauki wznieciła w nauczycielach i uczniach duch pracy. W pozyskiwanie funduszy aktywnie zaangażowali się wszyscy nauczyciele szkoły, a szczególnie kierownik. Wszyscy w wolnym od pracy czasie (niedziele) przeprowadzali po okolicznych wsiach zbiórki pieniędzy na budowę szkół tzw. „tysiąclatek”. Wraz z uczniami brali również udział w rozbiórkach oraz niwelowaniu czy porządkowaniu terenu. We wszystkich wstąpiła radość, że wreszcie zamknie się okres ciężkich i trudnych lat, a rozpocznie nowy rozdział w historii Janówka. Inwestorem było Kuratorium Oświaty w Warszawie, a do pomocy przy budowie włączyło się społeczeństwo oraz żołnierze stacjonujący w Jednostce Wojskowej w Janówku; to oni wykonali wykopy pod fundamenty szkoły. Budowa trwała prawie cztery lata, w tym czasie zmieniła się również ekipa budowlana. Nowy budynek, oddany do użytku w styczniu 1972 był skanalizowany, posiadał sześć sal lekcyjnych, przestronne korytarze oraz najważniejsze dla dzieci toalety z umywalkami. Pomieszczenia ogrzewane były piecami kaflowymi, dopiero po sześciu latach  z inicjatywy dyrektora gminnego Aleksandra Jażdżejewskiego założono centralne ogrzewanie.

W styczniu 1972 uczniowie  wraz z nauczycielami przygotowywali sobie sale lekcyjne: uczennice klas starszych myły okna, szorowały i pastowały podłogi i zdrapywały pozostałości farb malarskich,  chłopcy porządkowali teren po budowie. Po feriach zimowych po raz pierwszy uczniowie przekroczyli progi nowej szkoły na zajęcia lekcyjne. Cieszyli się bardzo z widnych, przestronnych i pięknych pomieszczeń.

Stary budynek szkolny został rozebrany pod koniec 1972, gdy do użytku został oddany Dom Nauczyciela, a kierownik– Pan Henryk Bronowski otrzymał tam nowe mieszkanie.

Lata siedemdziesiąte, to czas urządzania boiska szkolnego, zakładania kwietników oraz sadzenia krzewów wokół szkoły w celu podniesienia estetyki otoczenia. Pod koniec lat 70, z powodu  bardzo dużej liczby uczniów, dyrektor decyduje się na wykorzystanie dla potrzeb szkoły dwóch sal w baraku. Lata osiemdziesiąte przyniosły wyż demograficzny. W roku szkolnym 1981/1982 w szkole uczy się 252 uczniów, nauka (pomimo dwóch budynków) odbywa się na dwie zmiany. W kolejnym roku nadal przybywa dzieci, a liczba pomieszczeń jest ograniczona. Lata 1983-1985 to najtrudniejszy okres w życiu „nowej” szkoły. Uczęszcza do niej 11 oddziałów i klasa zerowa, razem 321 uczniów. Wszyscy muszą pomieścić się w sześciu salach lekcyjnych, gdyż na okres dwóch lat odebrane zostają pomieszczenia w baraku. Zły stan techniczny tych sal wymaga kapitalnego remontu. Dzieci w tym czasie uczą się na trzy zmiany, a zajęcia kończą o godzinie 19.00. Poprawę warunków przynosi rok 1985. Po generalnym remoncie zostaje oddany barak, który posiada bieżącą wodę, centralne ogrzewanie i toalety dla dzieci. Szkoła otrzymuje dwie sale lekcyjne dla młodszych uczniów, pracownię zajęć technicznych oraz bibliotekę. Stan ten jednak ulega ciągłym zmianom w zależności od potrzeb.

W roku szkolnym 1991/1992 klasa zerowa zostaje przeniesiona do przedszkola, a w sali po zajęciach technicznych powstaje Biblioteka Publiczno–Szkolna (księgozbiory zostają przewiezione przez Pana Lucjana Koniec do szkoły i przekazane do wspólnego majątku). Natomiast w pomieszczeniu po bibliotece organizujemy salę komputerową, która cieszy się ogromnym zainteresowaniem wśród uczniów.

W styczniu 1993 roku oddano do użytku wybudowaną ze środków gminy i dotacji ministerstwa piękną salę gimnastyczną, szatnie i przebieralnie.

 

NADANIE SZKOLE IMIENIA JÓZEFA WYBICKIEGO

12 czerwca 2005 roku naszej szkole nadano imię Józefa Wybickiego. Uroczystość rozpoczęła się Mszą świętą w kościele św. Bartłomieja w Janówku, którą poprowadził ks. Jan Gołębiewski. Po mszy wszyscy zgromadzeni ruszyli pochodem do szkoły. Liczną grupę idących eskortowali strażacy i  policjanci.

Podczas szkolnych uroczystości Wójt Gminy– Edward Trojanowski wraz
z przewodniczącym Komisji Oświaty przekazali pani dyrektor tablicę z nową nazwą szkoły. Uroczystości szkolne prowadziła P. Dyrektor Małgorzata Górzyńska wraz z wieloletnią nauczycielką P. Marianną Szydłowską. Przedstawiciele wszystkich klas wraz z nauczycieami złożyli uroczyste ślubowanie na nowo poświęcony sztandar szkoły, zaprojektowany przez państwa Małgorzatę i Bronisława Wołonsewiczów.

Honorowymi gośćmi tej uroczystości byli:
poseł na Sejm RP– Krzysztof Oksiuta, Wójt Gminy Wieliszew– Edward Trojanowski, Wice Wójt– Wojciech Tarnowski, radna powiatowa– Ewa Szymborska, proboszcz ks. Jan Gołębiewski, ks. kanonik Krzysztof Czyżyk i przedstawiciele Stowarzyszenia Miłośników i Tradycji Mazurka Dąbrowskiego m.in. Pan Marek Iwanowski, oraz Rodzice i uczniowie.




DLACZEGO JÓZEF WYBICKI   ZOSTAŁ NASZYM PATRONEM? 

  Józef Wybicki

Akcję wyboru patrona prowadzono od 1998 roku. Po wielu dyskusjach i głosowaniach zdecydowano, że symbolem naszych uczniów będzie Józef Wybicki- twórca hymnu narodowego, a także człowiek wybitny dla ratowania ojczyzny w XVIII w. oraz bezpośrednio związany z naszymi okolicami.

Był on bliskim przyjacielem księcia Stanisława Poniatowskiego (bratanka króla Stanisława Augusta- właściciela pałacu w Górze), częstym gościem oraz uczestnikiem obiadów organizowanych na wzór królewskich obiadów czwartkowych.

To właśnie jemu książę  powierzył opracowanie oczynszowania majątków podwarszawskich.                             

Józef Wybicki opracował to i zawarł w „Projekcie dopuszczania ludzi na czynsz i uwalniania od poddaństwa” oraz przeprowadził rozpoznanie dotychczasowych dochodów z tych wsi i zaprognozował, co można osiągnąć uwalniając chłopów z poddaństwa. Rachunek okazał się korzystny. Wydarzenia oczynszowania odbyło się w Olszewnicy w dniu 20.VIII.1778 r. Również Józef Wybicki przygotował prawną stronę przywileju dla miasta Nowy Dwór Mazowiecki, które w latach 1775/76 za sprawą Stanisława Poniatowskiego uzyskało prawa miejskie.

Jako człowiek miłujący wolność przystąpił do konfederacji barskiej w obronie wiary i wolności szlacheckiej. Pragnął Polski silnej, niezależnej i nowocześnie rządzonej, dlatego  był gorącym zwolennikiem konstytucji 3 maja i z wielkim poświęceniem i zaangażowaniem przygotował powstanie kościuszkowskie. Za udział w tym powstaniu został skazany na śmierć. Uniknął jej emigrując do Francji. Nawet tak daleko od ojczyzny nie utracił ducha walki i nadziei na odzyskanie niepodległości. Zabiegał o utworzenie wojsk polskich we Francji, u boku Napoleona widział szanse na odzyskanie niepodległości. Duch walki o niepodległość ojczyzny i nadzieja były tak wielkie, że  w Reggio Emilia, gdy zobaczył wojska polskie i usłyszał ojczystą mowę był tak wzruszony, że napisał pieśń legionów we Włoszech. Proste słowa tej pieśni trafiły do serc żołnierzy walczących poza krajem. Podrywały legionistów do walki, zapowiadały zwycięstwo i rychły powrót do ojczyzny

Od chwili napisania „Mazurka” w 1797 r. pieśń ta towarzyszyła w walkach pod Wawrem, Iganiami, Olszynką Grochowską.

Melchior Wańkowicz pisał, iż słowa Mazurka były ostatnimi słowami  polskich żołnierzy walczących i oddających życie pod Monte Cassino.

Ze słowami hymnu narodowego ginęli polscy oficerowie mordowani w Katyniu oraz umierający w Oświęcimiu. Czyżby ten wielki patriota, autor naszego hymnu przewidział, że pieśń przez niego napisana doda odwagi wiernym swej ojczyźnie, pomoże przetrwać niewolę i walkę, a przede wszystkim umocni w nadziei i wierze w niepodległą, wolną Polskę.

Stanisław Staszic, przemawiając w imieniu Warszawskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, którego członkiem był również Wybicki, powiedział: „Był to mąż z cnót obywatelskich znakomity, w ojczystych sprawach biegły...ciągle, aż do powstania Królestwa Polskiego, w całym życiu dzielił wszystkie nieszczęśliwe losy kraju”.        

Wybraliśmy Józefa Wybickiego na patrona naszej szkoły, aby pamięć o tym wielkim Polaku i jego zasługach dla państwa polskiego była żywa i stanowiła dla nas wszystkich prawdziwy wzór patriotyzmu.

Józef Wybicki jest patronem naszej szkoły, gdyż pragniemy zachować szczególną pamięć o tym niezłomnym, zasłużonym Polaku.

 
  KALENDARIUM

Józef  Wybicki herbu Rogala (PATRON NASZEJ SZKOŁY) urodził się 29 września 1747 r. w Będominie, koło Kościerzyny na Kaszubach, pod Gdańskiem. Był działaczem politycznym, publicystą, dramatopisarzem, poetą. Żył w czasach, kiedy państwo polskie upadło, ale naród polski się odrodził. Pochodził ze średnio zamożnej szlachty i wychowany był w surowej atmosferze. W wieku dwudziestu lat stracił ojca, a jego wychowaniem zajął się stryj, ksiądz Franciszek Wybicki.

W latach 1755-1763 uczył się w Kolegium Jezuickim w Starych Szkotach pod Gdańskiem. Od 1765 r. do 1767 r. odbywał praktyki w Sądzie Grodzkim, a następnie przy trybunale w Poznaniu. Bardzo szybko wkraczał w życie publiczne. W 1767 r. na sejmiku w Grudziądzu został wybrany posłem na sejm. Brał czynny udział w konfederacji barskiej. W latach 1768-1772, 1770-1771 studiował prawo w Lejdzie, w Holandii. Był współpracownikiem Komisji Edukacji Narodowej, z ramienia której reformował Akademię Wileńską. Uczestniczył, jako wybitny prawnik w obiadach czwartkowych. Zatrudniony u schyłku 1776 r. jako sekretarz, opracował tzw. Kodeks Zamoyskiego, który został odrzucony na sejmie  w 1780 r. To wydarzenie sprawia, iż Józef Wybicki wycofuje się z życia politycznego. W 1781 r. kupił majątek w Manieczkach i poświęcił się pracy literackiej. Z dala od życia publicznego , wystawiał we własnym i sąsiednich dworkach opery: „Kmiotka”, „Polkę”. W 1793 r., kiedy Manieczki znalazły się pod zaborem pruskim Józef Wybicki przeniósł się do Krobowa pod Warszawą. W 1794 r. towarzyszył Janowi Henrykowi Dąbrowskiemu w wyprawie wielkopolskiej i przywrócił administrację na wyzwolonych terenach. W 1795 r. w Paryżu rozwinął działalność w Agencji (emigracyjna organizacja reprezentująca umiarkowane skrzydło Insurekcji Kościuszkowskiej), m.in. przyczyniając się do uformowania Legionów Polskich. W 1797 r. w Reggio w północnych Włoszech ułożył "Mazurek Dąbrowskiego” - pieśń do melodii nieznanego autora, przeznaczoną dla legionistów Jana Henryka Dąbrowskiego. W 1806 r., na polecenie Napoleona I wkraczającego do Berlina, wraz z generałem Dąbrowskim wezwał Polaków do powstania przeciwko Prusom.

 

 

 

                                           

 


Kalendarium wydarzeń
«Grudzień 2019»
PWŚCPSN
1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031
2019-12-15
2002 - 2015 Urząd Gminy Wieliszew
ul. Modlińska 1, 05-135 Wieliszew
tel./fax. (0-22) 782-27-32 
  Biuro Obsługi Klienta:
tel. (0-22) 782-20-22
e-mail: sekretariat@wieliszew.pl 
Polityka plików cookies